Saya yakin dan percaya bahawa semua daripada kita yang bergelar muslim sedia maklum dan setuju jika sekiranya saya mengatakan bahawa Rasulullah saw adalah merupakan tokoh politik yang paling agung dalam sejarah tamadun manusia. Bahkan ada di antara mereka yang bukan Islam juga mengiktiraf perkara ini. Malulah kita sebagai orang Islam jika tidak bersetuju dengan hal ini. Jika tidak silap, ada satu buku karangan orang barat yang menceritakan mengenai kehebatan dan ketokohan Nabi Muhammad saw. Malangnya, saya pun kurang pasti tajuk buku tersebut. Mungkin pembaca sekalian boleh membantu.

Namun begitu, selepas kewafatan baginda saw, umat Islam mula terdedah dengan pelbagai isu yang berkaitan politik dan pemerintahan. Ada isu yang boleh diselesaikan dan ada juga yang tidak menemui jalan penyelesaiannya. Ini kerana, tidak semua isu yang berlaku mempunyai kata putus daripada Al-Qur'an dan Al-Sunnah. Justeru itu, ianya memerlukan kepada hikmah dan kebijaksanaan sahabat baginda untuk melakukan ijtihad berpandukan 2 sumber perundangan Islam tersebut. Namun demikian, perkara ijtihad tidak dapat lari daripada perselisihan pendapat di kalangan mujtahid. Oleh kerana itu, terdapat juga isu yang diakhiri dengan konflik yang berpanjangan.
Dalam hal ini, pemerintah dan ahli politik yang diberi kuasa bagi menguruskan sesebuah negara memerlukan kepada kaedah-kaedah tertentu bagi menjalankan urusan pemerintahan. Kaedah-kaedah inilah yang dinamakan sebagai SIASAH SYAR'IYYAH atau menguruskan politik berdasarkan syariat Islam.
Insyaallah, jika masih diberi kesempatan, saya akan menyambung penulisan ini kepada perbincangan mengenai konsep siasah syar'iyyah.
Segala teguran amat dialu-alukan.